Το μήνυμα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης για το Πάσχα

Ἀδελφοί μου, Στὴν κορυφὴ τοῦ ἑορτολογικοῦ κύκλου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἡ λαμπροφόρος ἐκκλησιαστικὴ Πανήγυρις καταυγάζει καὶ πάλι τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸν κενὸ Πανάγιο Τάφο. Ἐμπρὸς στὸν Πανάγιο Τάφο ἔφθασαν ἀπὸ εὐλάβεια καὶ ἀφοσίωση πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ οἱ τρεῖς Μυροφόρες γυναῖκες. Ὅπως δὲ σημειώνει ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς στὸ ἀναγινωσκόμενο κατὰ τὴν τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν θέα τοῦ κενοῦ μνημείου καὶ ἀπὸ τὸ ἄκουσμα τοῦ ἀγγελικοῦ ἀγγέλματος «εἶχεν αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις» (Μαρκ. 16,8).
Αἴσθημα τρόμου κατέλαβε τὶς Μυροφόρες. Κενὸς ὁ Τάφος. Καὶ ἡ ἀγγελικὴ πληροφορία δυσερμήνευτος, ἀπροσδόκητος. Ἀλλὰ ὁ λαμπροστόλιστος ἀγγελιαφόρος τοῦ Οὐρανοῦ, τὸ ἐλπιδοφόρο ἀπαστράπτον φῶς τοῦ Μνημείου, ἡ ἱερὰ μέθεξη στὸ συνταρακτικὸ ἀναστάσιμο θαῦμα, προσέθεσαν στὶς ψυχές τους τὸ αἴσθημα τῆς ἐκστάσεως. Εὐθὺς μετὰ τὴν διαπίστωση τοῦ «ἀποκεκυλισμένου λίθου» καὶ τὶς ἀγγελικὲς διαβεβαιώσεις δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀρθρώσουν οὔτε μιὰ λέξη. Τὸ ἄνοιγμα τοῦ Οὐρανοῦ ἐπλήρωσε τὶς ψυχές τους.
Τὴν αὐτὴ ψυχικὴ ἐμπειρία, τὴν ἔκσταση καὶ τὴν χαρά, εἶχαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι μετὰ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Καὶ ἔγινε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ γι’ αὐτοὺς μόνιμο βίωμα, λυτρωτικὸ κήρυγμα, ἀναλλοίωτο φρόνημα, ζωὴ αἰώνιος. Καὶ ὁ μέγας οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος κηρύσσει τὴν Ἀνάσταση ὄχι μόνον ὡς κήρυγμα πρὸς τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὡς προσωπικὴ ἐμπειρία καὶ μέθεξη, ποὺ ἔφθασε μέχρι «τρίτου οὐρανοῦ», ὥστε νὰ προτείνῃ πρὸς ὅλους μας, «τοῦ γνῶναι τὸν Χριστὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ» (Φιλιπ. 3, 10).
Αἰώνιες καὶ ἀναλλοίωτες οἱ μαρτυρίες τῶν Γραφῶν γιὰ τὴν Ἀνάσταση, ἐπισφραγίζονται ἀπὸ τὴν διακήρυξη τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. « Ἐγὼ εἰμί ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰω. 11,25-26). Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἀποκαλύπτει καὶ διακηρύσσει τὴν ἐξουσία καὶ τὴν κυριότητά του ἐπὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, ἡ καταξίωση τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, ἡ κατάφαση στὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία καὶ στὴν αἰωνιότητα.
Στὶς ἡμέρες μας ὅμως οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐνδιαφέρονται καὶ δὲν τρομάζουν ἀπὸ τὰ περὶ Θεοῦ γεγονότα. Οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνται ἀπὸ τὶς πολυδύναμες ἐπιδιώξεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τοὺς σχεδιασμοὺς καὶ τὶς ἀπειλὲς τῶν συνανθρώπων τους. Φοβούμεθα ὅλοι ἀπὸ τὴν πιθανὴ χρήση τῶν ἀνθρωποκτόνων πολεμικῶν μέσων, φρίττομε ἀπὸ τὰ φαινόμενα τῆς παράφρονος βίας. Ἀγωνιοῦμε γιὰ τὴν ἐπιδείνωση καὶ τὴν παλινδρόμηση τῆς πτωχείας καὶ τῆς πείνας, καὶ ἀνησυχοῦμε ἀπὸ τὸ φάσμα πάσης μορφῆς δυστυχίας. Καὶ μαζὺ μὲ ὅλα αὐτὰ ἀσθμαίνομε δυσάρεστα στὸ φά-σμα τοῦ θανάτου.
Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας διακηρύσσει τὸν θρίαμβο καὶ τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ σκοπὸς καὶ τὸ τέλος τῶν ἐκκλησιαστικῶν τελετῶν, ἡ ἀναπαράσταση καὶ τὸ βίωμα τῶν ὑπερφυῶν γεγονότων τῆς πίστεως μέσα στὶς καρδιές μας, ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη καὶ ἡ πνευματικὴ περίπτυξη ἀλλήλων, ἡ πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἡ ἀγαλλίαση, ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ ποὺ δίδει χαρὰ στὴ ζωή μας, καὶ ὁ ὑπερφυὴς ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» ἀναστέλλουν τὶς ἀνησυχίες καὶ τοὺς φόβους, καὶ μᾶς ἐγκαθιστοῦν μέσα στὸ σκάφος τῆς σωτηρίας, δηλαδὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, μὲ κατεύθυνση τὴν αἰωνιότητα.
Ἔτσι, μέσα στὴν τραχύτητα τῆς ζωῆς, οἱ Χριστιανοί, φωτισμένοι μὲ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως, καλοῦνται σὲ ὡραίους ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ σκότους. Ἐκεῖνο ποὺ παραμένει ἀπαίτηση τῆς ψυχῆς εἶναι τὸ πλήρωμα τῆς ὑπάρξεώς μας ἀπὸ χαρὰ καὶ πεποίθηση γιὰ τὴν ἔνδοξη ἔκ-βαση τοῦ ἀγῶνος μας. Μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἀναστάσεως μποροῦμε νὰ χαιρώμεθα. Ἐπειδὴ μποροῦμε νὰ ζοῦμε καὶ νὰ μὴ πεθαίνωμε. Νὰ ἐλπίζωμε καὶ νὰ ἀπολαμβάνωμε. Νὰ δοκιμαζώμεθα καὶ νὰ ὑπομένωμε. Ὁ ἑόρτιος ὕ-μνος στὰ χείλη μας «Χριστὸς Ἀνέστη...» μεταπλάττει τὸν ἐγκόσμιο τρόμο σὲ θεῖο φόβο ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Θεοῦ καὶ τὴν πρόσκαιρη ἔκσταση σὲ χριστιανικὸ βίο.
Μέσα στὴν ἀναστάσιμη χαρὰ τοῦ Πάσχα ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἔχομε δυὸ μεγάλες ἀγάπες. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ Ἐκκλησία μας, στὴν ὁποία ἐμπιστευόμεθα τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας, καὶ ἡ ὁποία δέχεται τελευταῖα πολλὰ πλήγματα. Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ πολύπαθη Πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα, χώρα ἱστορίας, πολιτισμοῦ καὶ δοκιμασιῶν, ἡ ὁποία χωρὶς νὰ ἐχθρεύεται κανένα, δέχεται πολλὲς ἐχθρικὲς ἀμφισβητήσεις καὶ συγκεκαλλυμένες ἀπειλές. Ἀδελφοί, χαίρετε, ὑγιαίνετε καὶ καταρτίζεσθε. Προσεύχεσθε γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ ἀγρυπνεῖτε γιὰ τὴν Πατρίδα μας.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ καὶ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.
Εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ